مهدی جونم راه میره

پسر نازم قبل از راه افتادن چون چهار دست وپا نمیتونی بری فقط یه جا میشینی و بازی میکنی (هیچ وقت چهار دست و پا نرفتی گلم) ... بد که نبود هیچ خیلی هم خوب بود که نمیتونستی بری چون اینجوری نه زانوهای خوشگلت اذیت میشد و نه مامان مجبور بود دنبالت راه بیافته و خرابکاری هاتو جمع کنه.

اینجا مامان میگه : مهدی جون تاتی کن بیا پیش من ، شما دستاتو دراز میکنی طرف من اما با کمر تکیه دادی و میترسی بیای جلو. در حالی که اگه دستت به یه انگشت هم بگیری راحت میتونی رو پاهات بایستی و راه بری اما هنوز جرات بدون کمک راه رفتنو پیدا نکردی گلم.

اینجا دیگه آخر راهه ،دیگه هیچ نیروی کمکی نیست

بهتره برگردم عقب، آخه من خیلی احتیاط میکنم. بدون تکیه گاه یه قدم هم برنمی دارم.

پسر گلم راه افتاد...

عزیزترینم، بیستم اردیبهشت ٩٢ وقتی که یکسال و هفده روزه بودی برای اولین بار به تنهایی و مستقل راه رفتی، نمیدونی چقدر خوشحال شدم از اینکه با پاهای کوچولوت اولین قدم هاتو برداشتی و تاتی کردی ... ساعت ٢ نیمه شب بود که بیدار شدی ، هر کاریت کردم نخوابیدی، خیلی با انرژی و شاد بودی و دوست داشتی اون موقع شب باهات بازی کنم ، منم ناچارا بیدار موندم ولی تو یه همبازی کمت بود و بابایی هم بیدار کردی و نذاشتی دیگه بخوابه ، نشسته بودی داشتی بازی میکردی که یهو بلند شدی و تو بغل من ایستادی و چند تا قدم به جلو برداشتی، من و بابا در کمال ناباوری به هم نگاه می کردیم و نمی دونستیم چی بگیم چون تو تا اون لحظه حتی حاضر نبودی برای یه ثانیه به تنهایی روی پاهات بایستی ،بابا اون شب حسابی ذوق کرد. توپیش من بودی و بابا بهت میگفت تاتی کن بیا ، تا تو می رفتی طرفش بابا عقب تر میرفت و تو هم دوباره قدم برمیداشتی و میرفتی جلو تا برسی تو بغل بابا و این طوری کلی راه رفتی ... واقعا شور و شوق راه رفتنت رو اصلا نمیدونم چه جوری توصیف کنم نفسکم...عااااشقتم مامانی

خدا جونم شکرت ...ممنونم ازت که به پاهای کوچولوی پسرم توان راه رفتن دادی ... بخاطر همه خوبی هات و مهربونی هات شکر...